het

lukt niet

vaak veel afwezig

vertrokken zonder opgave van

zoeken naar blijft zonder gevolg

wat dan opkomt zijn legen woorden

het hoofd is ommuurd en tegen mijzelf

moe van het bestormen zoek ik het veld

de wind vertelt me ‘het zal een keer lukken’

soms ligt op het eind een tekst weer aan stukken

 

dolf

herfst

meditatief moment

mijn blaadjes vallen

 

sporen van verlangen naar

restanten van wat eens was

trekken diepe voren in mijn pad

 

het verleden groeit, de toekomst wordt kleiner

ook een uitgestippelde weg komt eens ten eind

elke dag gestaag vroeger donker, zie, de winter wenkt 

en naderend afscheid, toont voor het eerst zijn ware gezicht...

Een. Nog een. En nog een (3). Steeds meer woorden volgen (4).

Als een stroom vloeibaar drek (5). Spetterend hun zwaartekracht

omzettend in schoenpoetsbehoefte (6). Met gore schoenen kom je 

niet ver. (7) Mijn oma foeterde altijd oneindig op opa's  modderpoten. (8)

Hij schold dan genadeloos terug met zijn Tukkerse tongval. (9) Nu is hij

dood en zij hertrouwd met een baggeraar. (10)

Groen
lichtgroen gekleurd
de reusachtige eikenboom
vol kwetterende vogels die
luid het voorjaar binnen halen
met de zonnekleuren in het vaandel
een blinkend gouden dak boven het hoofd
de wind raakt speels verward tussen de takken
ik geniet onder dat geweld verliefd op het leven
laat de lente in mijn gretig dichtershart het werk doen

marijke